9 września 2012 - pogrzeb Zofii z Opalińskich Lubomirskiej
W roku 2011 rozpoczęły się badania sarkofagu Zofii z Opalińskich Lubomirskiej - o czym informowaliśmy na naszej stronie internetowej (kliknij, aby przeczytać). Szczątki księżnej Zofii zostały przewiezione do Instytutu Archeologii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie zostały poddane badaniom przez zespół, koordynowany przez prof. Annę Drążkowską i dr Małgorzatę Grupa.
Ustalenia archeologów i antropologów w rzucają zupełnie nowe światło nie tylko na życie Zofii Lubomirskiej, ale także na historię Końskowoli.
Księżna była osobą kaleką - postępująca deformacja kręgosłupa i zrastające się
żebra powodowały olbrzymie cierpienie.
Być może Stanisław Lubomirski nie chciał, by Zofia cierpiała na oczach poddanych (według antropologów zwyrodnienia kręgosłupa i żeber pod koniec życia mogły powodować nawet ból przy oddychaniu), dlatego w 1671 r. rozpoczął budowę przeznaczonego dla niej pałacu w Puławach. Znamienne, że kamień węgielny pod budowę tego pałacu wmurowano w dniu 15 maja, a więc w imieniny Zofii. Prawdopodobnie równocześnie trwały prace w kościele w Końskowoli, które miały przystosować go do spodziewanej śmierci księżnej. Jej rodzice zostali pochowani w krypcie północnej - dla niej przygotowywano kryptę południową.
Zofia zmarła 19 sierpnia 1675 r. Pochowana została w sarkofagu z czarnego
marmuru, który przykryto tablicą, na której nazwano ją hrabiną na
Tenczynie oraz "Bohaterką Najwyższą Pobożności i Roztroponości" (Heroinae
Summa Pietate et Prudentia Praestantissime). Na boku sarkofagu przedstawiono herby Lubomirskich i Tęczyńskich.
